De T van Jasper(ger) Teerlinck

Het geweten is als een traag gif, dat langzaam de kracht uit het lichaam wegneemt. Professor Jasper(ger) Teerlinck, gespeeld door Koen De Bouw, weet waarover hij spreekt. Als 'autistische' prof heeft hij geweten al geen ander. In T. speelt De Bouw naast Ella Leyers de rol van zijn leven. Met of zonder audioscriptie. Een bespreking

Enkele dagen geleden keek ik naar de eerste aflevering van T. – de nieuwe misdaadreeks op Canvas HD van de VRT. Met audioscriptie, een bijgevoegde commentaarstem die informatie geeft over de context, naast de stemmen van de acteurs, de muziek en het beeld.
 
Oorspronkelijk is audioscriptie bedoeld voor mensen die visueel anders zijn, blind of slechtziend, maar iedereen kan er gebruik van maken. Voor sommige mensen blijkt het overprikkelend, zoals voor mijn vriendin (met autisme), maar zelf vind ik het vrij goed te genieten.
 
Wellicht omdat ik vaak zonder geluid naar een serie kijk, en vooral let op de context, minder dan op het verhaal. Wel jammer dat de stemmen van de acteurs niet weggelaten kunnen worden. Al kan je ook gewoon het beeld weglaten en dan krijg je er een uniek hoorspel voor in de plaats. Of op Eén – een ander kanaal van de VRT - kijken, zonder audioscriptie.
 
Of het voor een grotere groep mensen met autisme iets is, zou ik durven betwijfelen. Niet alleen de angst van veel autisten om vergeleken te worden met 'gehandicapten' speelt (meer dan je zou denken), maar ook de nieuwigheid en het maximale aantal prikkels die genietbaar zijn.
 
De serie T. op Eén is alvast fascinerend gestart. De spanning zit goed, de plot hapert zo nu en dan wel een beetje – al ligt dat vooral aan mijn neiging om meer naar details dan naar het verhaal te kijken – en ik kijk uit naar de volgende aflevering. En het zal ook wel helpen dat ik graag naar crimi's kijk. En naar karaktervolle knappe vrouwelijke rechercheurs, die onvermijdelijk met de verkeerde in bed belanden.
 
Wat mij hier aanzet tot het schrijven van een recensie, is, behalve dat dit een veelbelovende serie is, natuurlijk ook het autistische van het personage. Het blijft uiteraard een fictief personage, dus daarvan zeggen dat er sprake zou zijn van iets autistisch is altijd link. Bovendien kan je zo op het eerste gezicht bij niemand over autisme spreken, zelfs niet bij uitzonderlijk gedrag. 
 
Wat ik wel merk, na die eerste aflevering, is dat professor Teerlinck veel aandacht besteed aan overzicht krijgen en houden, details vinden en analyseren en zichzelf beschermen tegen de complexiteit. Dat hij ook veel compenseert, een goede portie begaafdheid heeft en een sterke wil om te overleven. Kwetsbaarheid tonen lijkt ook niet meteen zijn sterkste kant.
 
Wat mij ook opvalt is zijn berekend gedrag, van sociaal contact onder andere, zijn afgemeten zinnen (volgens een vast patroon uitgesproken), de striktheid in de ordening van zijn lessenaar in de aula, de plaats van de meubels in zijn appartement, hoe hij omgaat met zijn smetvrees (op zich geen autisme, wel de manier hoe hij ermee omgaat). 
 
Waar ik, als persoon met autisme, zelf op let, is zeker niet of ik me herken in een of ander personage, maar of de serie geloofwaardig is. In dit geval is T. bijzonder genietbaar. Ik kijk al reikhalzend uit naar de tweede aflevering.
Meer lezen? Dat kan op mijn blog www.tistje.com

Datum van publicatie in medium: 
19 september 2015 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.