“Front of the class”

Ik zag vanavond per toeval een film onder de titel “Front of the class”. De film gaat over Brad Cohen, een jongeman die graag wil lesgeven en op zoek gaat naar werk. Hij lijdt aan het Gilles de Tourettesyndroom. Tijdens stressperiodes heeft hij het moeilijkst.

Het mooiste moment in de film zal ik hier even beschrijven.
Na de lagere school, in het middelbaar, wordt hij door de lerares naar de directeur gestuurd voor storend gedrag in de klas.

De directeur vraagt hem of hij het leuk vind om de klas te storen. Het gesprek, dat eerst een verwijtende toon heeft, ontwikkeld zich tot een gesprek van begrip. Aan het eind van het gesprek vraagt de directeur of hij naar het klassieke concert in de school gaat later die dag. Brad zegt nee, “Omdat ik toch maar zou storen," De directeur staat er op dat hij het concert zou bijwonen.

Na het concert in een bomvolle zal vol kinderen en pubers, neemt de directeur de microfoon en vraagt aan de aanwezige leerlingen of zij het ook zo storend vonden tijdens de stillere momenten van het concert, die geluiden.

“Die geluiden worden gemaakt door Brad Cohen, zegt de directeur. Iedereen kijkt Brad aan.

“Brad, kom eens naar voor, zegt hij. Waarom doe je dat ?”

“Ik kan er niets aan doen, zegt hij. Het zijn mijn hersenen. Maar als ik me aanvaard voel heb ik er minder last van.”

“Kan je er iets aan doen ? vraagt de directeur.

“Het is niet te genezen, zegt hij.

“Wat kunnen wij doen om je te helpen, vraagt de directeur.

Zijn antwoord is even eenvoudig als verrassend: ”Behandeld worden als iedereen.”

Wanneer hij terug naar zijn stoel in het publiek gaat krijgt hij een daverend applaus.

De actie van de directeur vind ik schitterend. Moest het niet een waargebeurd verhaal zijn, zou het amper te geloven zijn.  Door dit uitzonderlijke initiatief van de directeur kon Brad zonder al te veel problemen zijn middelbare school afwerken.

Toch loopt zijn leven niet op rolletjes en al is zijn aandoening vaak storend voor anderen, voor hemzelf is het een trouwe bondgenoot.

Tijdens een openbaar examen was hem telefonisch een aparte ruimte beloofd maar dat wordt he niet gegeven. Zich bewust van het probleem zegt hij: “Maar door mijn geluiden kunnen de anderen zich niet concentreren.“ Hij stuit op onbegrip en moet doen als alle andere.

Onder luid protest laat hij zijn vader met de directie praten en dan krijgt hij plots wel een aparte ruimte. Als Brad vraagt hoe hij dat klaarspeelde antwoord hij: “Het toverwoord: een proces”.

Later aan de BBQ tijdens een vader-zoon gesprek, komt er een verbroedering. Zijn vader heeft zijn aandoening nooit aanvaard, tot dan.

Brad wordt dat jaar verkozen als beste leraar van zijn staat.

Voor de rest van de film verwijs ik u naar de videotheek, online TV of andere media waar u de film kan vinden. Of misschien in de toekomst in de videotheek van GRIP.

Datum van publicatie in medium: 
26 mei 2015 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.