Van vervelende gehandicapte tot hype

In een P-magazine van een paar weken oud, las ik vandaag hoe Adil El Arbi er in zijn eentje voor zorgde dat kutmarokanen plots knuffel-marokanen werden.

Ik heb het ook gezien op TV. Geen enkele aflevering gemist. Daar ben ik blij om, ook al heb ik nog vaak de reflex van wantrouwig te wezen. Ik kan daar niets aan doen. En toch ben ik geen racist. Vroeger had ik vrienden in de Marokkaanse gemeenschap maar door omstandigheden zijn die vriendschappen van de avondschool verwaterd.
 
De Handiwatch is niet de plaats om het daarover te hebben, wel over de beeldvorming van mensen met een handicap en daar sluit de knuffel-marokaan wel naadloos bij aan. Vormen andere groepen niet ook een minderheidsgroep die het moeilijk heeft om aanvaard te worden ? Net als personen met een handicap. En zo beland ik waar ik moet zijn.
 
Ik vond hem goed in het spel, Adil El Arbi, maar ook als mens, grapjas, entertainer. Ik moet zijn film “Image” eens gaan bekijken. Een hype, je kan proberen dat te creëren. Meestal mislukt het als je geen professionele begeleiding hebt. Zoals nu met “50 shades of Grey”: eerst het boek, dan de hype en de film komt er aan. Prachtig professioneel werk.
 
Jaren geleden deed “Rainman” hetzelfde. Iedereen meende plots iemand met autisme te kennen en daar voor uit te komen, als was het een besmettelijke ziekte. We hadden een knuffelautist: lief, aanhankelijk, ongelooflijk geheugen (kan van pas komen in een quiz), en zijn streken die pakten we erbij want: zo erg is het allemaal niet.
 
Dat weet ik zo niet. Ik heb zelf een neurologische aandoening, net als mijn moeder. Op het einde van haar leven was ze bedlegerig, enerzijds door haar handicap, anderzijds omdat ze vechten opgaf. Ze wilde niet meer.
 
Met de drie gehandicapte kinderen in huis werd gewoon omgegaan. Geen speciallekes, geen ocharme hier en daar. Met de fiets naar school ja, eerst naar de kleuterschool, dan de lagere en de middelbare school, op 6 km fietsen.
 
Wat ik dus wilde zeggen: voor een buitenstaander is een handicap een andere belevenis dan voor de persoon met de handicap zelf want: hij heeft zich leren aanpassen, hij moest wel of hij kwam niet buiten. Extra aandacht voor goede beeldvorming in de media is daarom noodzakelijk.
 
Zo’n Adil El Arbi van de gehandicaptenbeweging, die moeten we hebben. Een scooterist, rad van tong, ad rem, grappig, rollend door het leven, een clichégehandicapte die verrassend uit de hoek komt zonder pretentie en zich geen bal aantrekt van wat er van hem wordt gezegd.
 
Ik heb het ooit al eens geschreven: een TV verschijning die de mening van de buitenstaander behoorlijk kan doen kantelen en daar tijd genoeg voor krijgt binnen het programmakader.

Datum van publicatie in medium: 
10 februari 2015 om

Reacties

JA, er zijn er nog :-) neem eens een kijkje..

Super effectief.. Blij dat hij TV haalt. Toch nodig ik jullie uit een kijkje te nemen op de website en de theatervoorstelling " En...? Alles Goed" te komen zien.. Ben er van overtuigd dat heel wat dingen 'herkenbaar 'zijn. :-)
Nu ook nog wat TV :-)
Hou jullie haaks
Fried

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.