Paralympics: hoe ik dat zie

Voor ceremonies heb ik het niet zo. De wedstrijden zelf zijn boeiend en meeslepend, maar de samenvattingen te kort. Geef mij en de rest van het tv-publiek maar meer van dat! Het is misschien wat bevreemdend, maar voor je het weet zit je aan het scherm *gekluisterd*.

Openingsceremonie
Ik heb het niet erg voor openingsceremonies. Geen enkele. Je krijgt een parade van mensen, de deelnemers, die... wuiven. Geef mij maar de real stuff, de sportprestaties. Het verwondert me dat een geldverslinde flitsende show deel moet uitmaken van het evenement. Ik begrijp het wel, maar het zou minder kunnen. Minder vuurwerk bijvoorbeeld. Het is nog altijd crisis en vuurwerk is poepeduur. Dat is alles wat ik erover kwijt wil.
 
Zwemmen
Het eerst sportieve beeld kwam van het zwemkampioenschap op donderdag. Ik was benieuwd hoe we dit te zien zouden krijgen en of er zou gefocust worden op de vervormde/ontbrekende ledematen.
 
Het was allemaal heel integer in beeld gebracht. Het leken gewone zwemmers. We kregen wel duiding bij de verschillende niveaus van de handicaps. Althans tijdens de live uitzending die ik heb gezien.
 
Maar toen gebeurde er iets bij Sven Decaestecker: na het interview bij zijn prestatie volgde de camera hem op weg naar de kleedkamer en kwam zijn kunstbeen in beeld. Ik geloof niet dat ik ooit al een camera een zwemmer heb zien volgen die wegging, tenzij om een mooi kontje in beeld te brengen. Ik vond dit beeld wat onnodig. Maar goed, laten we het een leerproces noemen.
 
We zullen de komende dagen nog tsunami's van beelden van personen met een beperking krijgen. Maar ik moet eerlijk zijn: ik vond het zwemkampioenschap indrukwekkend in beeld gebracht. Ik leerde dat er verschillende niveaus bestonden, dat er tijdcorrecties werden gedaan bij de verschillende wielerdisciplines. Hoe dat precies in zijn werk ging daarover zei de presentator: "Dat is uit de hand gelopen." Daar moest ik wel even om lachen.
 
Leedvermaak
Misschien ligt het aan mij maar waarom kijken we naar wielrennen, formule 1 racen, ralley en motorcross? Om deelnemers op hun bek te zien gaan, letterlijk dan. Ongelukken trekken ons aan.
Tot nu heb ik nog geen ongevallen gezien en ik hoop dat het zo blijft. Het zou confronterend zijn om een beperkte fietser onderuit te zien gaan omwille van zijn handicap en de mindere controle die hij over zijn fiets heeft. Maar het kan gebeuren. Ongelukken zijn nu eenmaal inherent aan sport.
 
Wielrennen
Tijdens de eerste competitiedag waren er fietsers met een spastische handicap op twee wielen op de piste. We weten allemaal dat zij hun spieren niet helemaal onder controle hebben. Zulk een Chinees won de kilometer sprint. Schitterend.
 
Onze fietsende Belg, Koen Reyserhove, werd 19de, met een prothese. Het is hem vergeven want hij is een wegrenner, de piste is onbekend terrein voor hem. Een andere renner deed het met één been en eindigde in het pak.
 
Te kort samengevat
Bij de rechtstreekse uitzendingen is er tijd en ruimte voor duiding, bij de samenvattingen is dat heel wat minder, wat spijtig is. Ik kan toch niet elk moment voor TV zitten. Ik moet nog gaan werken overdag en mis een hele hoop. Gelukkig maar of ik zou nog versleten worden voor TV-verslaafde. Bij het paardrijden kwamen we niet te weten wat de ruiters mankeerden. Dat vond ik prima, maar het duiveltje in mij was stiekem toch benieuwd. Een soort handbal voor blinden met een blinddoek vond ik grappig... en bevreemdend. Een doel bestrijkt de hele breedte van het veld. Drie spelers per ploeg moeten proberen om een doelpunt te maken met een bal waarin een belletje zit zodat de spelers horen naar welke kant ze moeten duiken. De Belgen zijn goed in dit spel.
 
Incident
En dan het eerste incident. Oscar Pistorius, een loper - met een prothese aan één been - protesteerde omdat de Braziliaan Alan Fonteles Cardoso Oliveira met te lange prothesen zou lopen - aan beide benen - waardoor hij bevoordeeld zou zijn ten opzichte van de andere lopers. Pistorius werd slechts tweede.
 
Ik heb de race verschillende keren teruggespoeld en herbekeken. Pistorius schiet als een pijl uit een boog als eerste uit de startblokken en blijft aan de leiding. Oliveira, die op één na als traagste is vertrokken, loopt in de laatste 50 meter iedereen voorbij alsof hij dringend naar het toilet moest. De Usain Bolt onder de gehandicapten als het ware.
 
De officials vonden de prothesen van Oliveira volstrekt reglementair... of hoe men bij het lopen ook afhankelijk kan zijn van zijn materiaal.
 
In deze race heb ik een eerste valpartij gezien bij het lopen: na het overschrijden van de meet stuikte de loper van baan vijf in elkaar, zonder veel erg blijkbaar want er werd niet over uitgewijd. De man kon op eigen kracht verder.
 
Bevreemdig en gewenning
Ik blijf het bevreemdend vinden om personen met een beperking zo uitgebreid op TV te zien komen: struise bonken van discuswerpers vol tatoeages met een been tekort of zwemmers zonder armen of met een geestelijke beperking, blinden, wielrenners met spasmen... allemaal fijne sporters die er voor gaan. Hun jarenlange training zien ze nu beloond worden dank zij de aandacht van TV-makers en de nieuwerwetse opvattingen over personen met een beperking. Ook zij krijgen hun 15 minutes of fame. Ook de reguliere nieuwsuitzendingen besteden tijd aan de Paralympics en dat alleen al is een toejuching waard.
 
Dankzij de Paralympics is er een groot aanbod aan gehandicaptensporten. Ik kan bijlange niet naar alles kijken wat op TV komt maar dat het een goede zaak is dat we zo vaak in beeld komen lijdt geen twijfel. De wereld zal het geweten hebben.
 
Wordt allicht vervolgd.

Reacties

Positief, met kanttekeningen

Ook ik vind het een positieve evolutie dat er ditmaal extra aandacht besteed wordt aan de Paralympics. Wat betreft de beeldvorming viel het me vooral op dat er heel veel afhangt van de commentator in kwestie. De uitzendig in prime time (20u-22u) op 30 augustus is daar een mooi voorbeeld van. Bij de zwemwedstrijden werd het juiste evenwicht gevonden tussen het verhaal van de atleet, de duiding bij redelijke aanpassing en de sportprestaties. De commentator focuste niet constant op de handicap. Wat ik vooral mooi vond, was dat hij bij de vrouwelijke atletes vermelde dat ze moeder geworden waren en dit zonder daarbij ook te focussen op handicap.

Het baanwielrennen scoorde voor mij minder op het vlak van beeldvorming. De focus lag vooral op de handicap en de toon was met momenten opvallend dramatisch. Ik hoef niet van elke sporter te weten op welke manier hij aan zijn handicap kwam. Nog minder heb ik er nood aan dat de commentator het al een hele prestatie vindt om op één been te rijden.

De dagelijkse samenvatting voor de Ronde van Spanje en in de late uurtjes waren te kort om kennis te maken, vooral met de onbekende maar ongetwijfeld boeiende sporten. Op deze uren bereik je bovendien slechts een klein publiek.

Dat de openings- en slotceremonie integraal werden uitgezonden is leuk, maar de sportliefhebber wil vooral véél sport zien.

We hopen dat de Openbare Omroep haar aandacht voor sporters met een handicap uitbreidt zodat we geen 4 jaar moeten wachten op de prestaties van onze landgenoten. De focus kan enkel van handicap naar topsport verschuiven via meer bekendheid. Dit kan alleen als we onze paralympiërs en andere topsporters kunnen blijven volgen in de media.

Kim Clijsters zou Kim Clijsters niet geworden zijn, vrouwentennis niet het vrouwentennis van vandaag, zonder de media. De media zijn een afspiegeling van de samenleving. Ook sporters met een handicap maken daar deel van uit. De media maken een sport groot. De beperkte zendtijd kan, met de technologische vooruitgang, geen excuus meer zijn.

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.