Koppen XL: Leven in het donker

Engelse reportage over jonge mensen met een visuele handicap. Niet vanuit een medisch kader en niet betuttelend of moraliserend. Een praktijkvoorbeeld van media maken vanuit een cultureel model?

Oké, handicap staat centraal in deze reportage. Die gaat over enkele blinde en slechtziende mensen. Maar dat was niet het enige criteium om hen te kiezen. Het gaat over jonge mensen. Met hobby's, een job, met relaties of het verlangen naar een relatie, met een visie op het leven. Handicap als één van hun persoonlijk kenmerken dus, maar niet hun enige opvallende of boeiende eigenschap.
 
Oké, het gaat ook vaak over hoe moeilijk het 'gewone' leven kan zijn met een beperking. Maar de getuigen zelf geven hier vaak een onverwachte twist aan. Eén van hen zegt bijvoorbeeld dat hij het niet erg vindt om een beetje te verdwalen in de metro. Hij stoort zich wel aan de drukte en de opgefoktheid van mensen in het spitsuur. "Iedereen heeft wel een beperking, die ze soms frustrerend vinden." Een - welsiwaar klein - staaltje van handicap-kritiek. Neem een ander perspectief en bekijk de wereld eens kritisch door die nieuwe bril.
 
De 18-jarige blinde jongen voelt een sterke nood naar begrip en vindt het jammer dat hij geen andere blinden kent. Een verlangen om deel uit te maken van een handicap-cultuur? Een behoefte naar wederzijdse identificatie? Hij ontmoet eindelijk een andere blinde, die deze behoefte juist niet heeft. Het principe "similar, but different" zie je ook in het aantal en de diversiteit van de mensen. Een reportage over slechts één of twee mensen had een beperkter beeld opgeleverd.
 
Ervaringsdeskundigen die voor zichzelf spreken. Aandacht voor de verschillende eigenschappen en mogelijkheden van mensen - en niet alleen voor hun handicap. Een snuifje handicap-kritiek vanuit een handicap-wereldbeeld. Indirecte verwijzingen naar handicap-cultuur en -identiteit, en tegelijk aandacht voor onderlinge verschillen. We zouden dus kunnen stellen dat deze reportage gemaakt is vanuit een culturele invalshoek.

Datum van publicatie in medium: 
3 juni 2011 om

Reacties

Goede indruk

De reportage gaf mij voor 't grootste deel wel een goede indruk. Ik ben zelf niet blind, dus of ze een realistisch beeld geeft weet ik niet.

Wat mij opviel is dat de drummer in de reportage (die naar Eeklo reisde om een bondgenoot te zien), zei dat een ziende nooit echt kon weten hoe het 'existentially' voelde om in het leven te staan zoals hij.

Wat me ook opviel was hoe het koppel elkaar goed aanvulde, zij met haar zicht, hij met zijn ideeën en humor.

Wat minder vond ik dat 'snakken' naar erbij horen, een lichte toets van superioriteitsgevoel bij de man die werkte op mensen die 'moeten leven van uitkeringen'.

Ik denk dat een groot deel van de reportage wel zou kunnen voldoen aan cultureel model, maar ook niet alles.

Zo werkt de blinde man niet in een gewoon bedrijf maar in een organisatie voor blinden en wordt de drummer (misschien op eigen verzoek) op reis vergezeld door zijn moeder. Ik begrijp wel dat ze meegaat, met de Belgische Spoorwegen naar Eeklo gaan, zelfs ik als niet-blinde zou 't moeilijk vinden.

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.