De Krant van West-Vlaanderen

In de Krant van West-Vlaanderen zijn mensen met een handicap veel zichtbaarder dan in de meeste andere media. Elke week komen ze aan bod in wel tien artikels. Maar hoe komen ze in beeld? Tijd voor een analyse.

De Krant van West-Vlaanderen verschijnt elke vrijdag. Vorige vrijdag was het bovendien de Internationale Dag van de Persoon met een Handicap. De krant bood geen speciale aandacht aan die dag, maar berichtte gewoon over deze doelgroep zoals ze dat elke week doen.
 
Sommige artikels tonen mensen met een handicap als helden. Dit is beter dan mensen als arme sukkelaars voor te stellen, maar het liefst krijgen we natuurlijk een genuanceerd menselijk beeld. De Krant van West-Vlaanderen hemelt mensen met een handicap vooral op als het over sporters gaat, en in dat domein worden winnaars nu eenmaal opgehemeld. Fijn dus dat er dan ook aandacht is voor de prestaties van een handfietser, een snowboardster en een zwemmer met een beperking.
 
Ook buiten de sport brengt de krant verhalen over opmerkelijke prestaties. Zoals een rolstoelgebruikster die deelnam aan de Miss Globe verkiezing. Niet als statement, maar ze "had gewoon geoesting om mee te doen." Hopelijk inspireert dit verhaal andere mensen met een handicap om deel te nemen aan wedstrijden en evenementen die niet exclusief voor mensen met een handicap georganiseerd zijn. Maar ik hoop vooral dat het organisatoren aanmoedigt om hun evenementen inclusief te maken!
 
En dan zijn er de "gewone" persoonlijke verhalen. Bijvoorbeeld dat van een slechtziende tiener. De kop "Een bewonderenswaardige meid" doet vermoeden dat dit weer een bovenmenselijk heldenverhaal is. Niets is gelukkig minder waar. Het artikel beschrijft een veelzijdige persoonlijkheid en benadrukt wat ze wel kan: "Bau is opgegroeid tot een nieuwsgierige meid met heel veel doorzettingsvermogen en een gezonde protie relativiteitszin. Ze maakt optimaal gebruik van haar mogelijkheden; dit jaar behaalde ze zelfs haar duikbrevet."
 
Dan is er ook een interview met Christa, wiens leven werd omgegooid toen ze een spierziekte kreeg. De kop alleen al, "Het leven stopt niet met deze ziekte", is een mooi signaal dat mensen met een handicap ook goesting hebben om iets van hun leven te maken.
 
Beide artikels zijn mooie voorbeelden van het cultureel handicapmodel: handicap is een deel van de persoonlijkheid, maar personen zijn ook meer dan hun handicap. Ze hebben elk hun eigen ervaringsdeskundigheid en je laat hen dan ook beter zelf aan het woord.
 
De Krant van West-Vlaanderen toont aan dat een correct taalgebruik perfect mogelijk en haalbaar is. "Gehandicapten", "mindervaliden", "andersvaliden": het kan perfect zonder deze twijfelachtige termen. De krant spreekt van "mensen met een handicap", "een zwemmer met een verstandelijke beperking" en een dochter "die een meervoudige handicap heeft" - en dus niet zonder meer "gehandicapt is".
 
Toch begaat men ook hier en daar een uitschuiver. In het artikel over de snowboardster staat revalidatie en reïntegratie centraal. Elke Cogghe maakte in 2007 een kwalijke val, maar komt nu na haar revalidatie sterk terug. Vanuit het medisch model is dit een succesverhaal over iemand die door te volharden in haar revalidatie geen definitieve beperking opliep. Goed voor haar, maar is het daarom nodig om te spreken van een "doembeeld van een leven gekluisterd in een rolstoel"?
 

Datum van publicatie in medium: 
7 december 2010 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.