Adem

affiche van Adem. Twee mannen met jas en muts rennen over een strand.
De nieuwe Vlaamse film Adem maakt verschillende gevoelens los. De regisseur is alvast ervaringsdeskundig. Maar hoe komt het resultaat over op onze mediawatchers?

Adem is de debuutfilm van Hans Van Nuffel. Een "sterk en aangrijpend debuut", volgens Studio Brussel. De film gaat over twee broers. Ze hebben allebei dezelfde ziekte (mucoviscidose), maar gaan er elk op een andere manier mee om. De regisseur is zelf ervaringsdeskundige op vlak van muco, een genetische longaandoening. Op www.ademdefilm.be vind je meer info en kun je een trailer bekijken.

Datum van publicatie in medium: 
17 september 2010 om

Reacties

Metropolis Antwerpen, donderdag 30 september 2010

Ik moet eerlijk zijn: acteurs die een personage met een beperking spelen, er zijn er niet veel die dat kunnen. Uitzonderingen zijn Daniël Day Lewis (My left foot), Dustin Hoffman (Rainman) en de hele cast van “One Flew over the Cuckoo’s Nest” en dan vergeet ik er nog een resem. Heather Rose doet het dan weer wel goed in “Dance me to my song”, maar die heeft dan ook echt een handicap. Voor andere acteurs ben ik beducht. Ze moeten al sterk spelen om mij te doen geloven dat ze een beperking hebben. Het zijn vooroordelen waarvan ik me bewust ben.

Met die gedachte heb ik vanavond “Adem” gezien. Volgens het boekje gaat de film over de levenskracht van mucopatiënten (Muco voor de vrienden): liefde, leven en dood. Buiten adem kwam ik in de zaal want ik ben twee keer naar het cinemacomplex moeten fietsen. Na het werk was ik onmiddellijk naar Metropolis gereden, maar de vertoning was pas om acht uur. Anderhalf uur later was ik paraat om de film te screenen.

Voor kortademigen was de zaal goed gekozen, zaal 6, helemaal achteraan. Op mijn adem getrapt zat ik samen met een 50-tal kijkers klaar. Sommigen hoestend, maar ik ontwaarde geen zuurstofbuisjes in neuzen en flessen... “Het zal wel meevallen,” dacht ik.

Ik heb lang moeten wachten op de levenskracht, wat ik associeer met levensvreugde. De film ademt een tristesse uit die ik niet bepaald leuk vind in de cinema. Een verademing in de film is Anemone Valcke die Eline speelt.
Er zijn helaas een heleboel clichés die de film doorspekken.

Vrolijk werd ik niet van ADEM. Magere dialogen, acteerprestaties die veel beter kunnen, slechts drie of vier locaties (ziekenhuis, de zee, thuis en auto's) maken een middelmatige film. Toegegeven, het is geen gemakkelijk onderwerp. Je ziet geen freaks, maar buisjes in de neus maken nog geen Muco's.

Natuurlijk zit er ook een positieve boodschap in en wellicht is dat de reden dat de film zo'n succes is: de levenskracht van de “patiënten”, lotgenoten “in war” tegen de dood, ondanks het te vroeg komende onvermijdelijke einde en tot slot het onbaatzuchtig altruïsme ... het is een scène waar velen onder ons een voorbeeld aan kunnen nemen. Het is ontroerend om vast te stellen dat het bestaat, ook al is het film en had Xavier geen keuze om een stap opzij te zetten voor Tom.

Het is een film voor insiders maar laat u zich daardoor niet afschrikken. Het is soms groen lachen (verrassend is de combinatie criminaliteit – ziekenhuismedicatie). Het zorgt voor een vrolijke, onverwachte noot in de film, die het geheel verteerbaar maakt. Hou je van sentiment, dan is de film een aanrader.

'Adem' was mooi, maar,

'Adem' was mooi, maar, Herman, u gaat me toch niet vertellen dat Dustin Hoffman een geloofwaardige autist neerzette in Rainman ?

Een absolute aanrader

Eergisteren heb ik de film gezien en ik vind ze een absolute aanrader.

Op mijn blog heb ik er een uitgebreider stuk over geschreven, waarvan ik hier een korte samenvatting geef.

Aanvankelijk heb ik twijfels om te gaan. Ik heb zelf een ernstige chronische ziekte en daardoor frequent bezoeker van Gasthuis - en Pellenberg.

Bovendien heb ik steeds erg veel moeite met mensen die een personage met een handicap of ziekte neerzetten.

Ik ga dan ook meer dan akkoord met vorige reactie en huiver van mensen wie Rainman een geloofwaardig autistisch personage vinden. Als niet-muco kan ik dan ook helemaal niet oordelen over de geloofwaardigheid van deze film.

In een quasi-lege zaal ga ik, dankzij twee vrijkaarten van Grip, kijken naar de film. Tegenwoordig ga ik trouwens amper nog naar de film omdat die al gauw 25 euro kost. Dat kan ik niet betalen.

Adem is een film die eerst en vooral vitaliteit overbrengt, en daarnaast een verrassend goed gevoel geeft.

Ik heb een eerlijke, authentieke film gezien. Een film die allerminst de nadruk legt op het zielige, sentimentele, meelijwekkende of noodlottige dat we zo vaak tegenkomen in films met mensen met een handicap.

Een film die mij hoop geeft, en tegelijk confronteert. We mogen ons leven niet verkwanselen door ons uit te sloven om erbij te horen, onze tijd niet verliezen.

Ik heb ook een ontroerende mengeling van romantisch en getrouwheid gezien, van medische en sociale invalshoeken, van verwarmende tristesse (die mij enorm aanspreekt) en mooie humor, van liefde en weerzin, van zich verzetten en er de brui aan geven.

Het mooiste is ongetwijfeld het fragiele evenwicht tussen medische en menselijke aspecten in deze film.

Veel dingen zijn voor mij persoonlijk heel herkenbaar. De beginscène van de jongen in onderbroek voor een aula, de dokters corrigeren, het medisch curiosum zijn ... 'case' zijn is geen makkie.

Het begint en eindigt in het ziekenhuis, hoewel in de fantastische eindscène het menselijke en het medische zo ontroerend mooi met elkaar samenvallen.

Samen met de liefdesrelatie die de hoofdfiguur heeft met een meisje in een isoleerkamer is het einde het meest aangrijpende van de film.

De roof van de medicatie is iets minder realistisch maar toch ook de kers op de taart. Wellicht omdat het voor mij als kleine jongen in het ziekenhuis ooit mijn droom is geweest. Niet zozeer om 'I Love Techno' te bevoorraden, eerder om grenzen te verkennen.

Toch blijft het menselijk prominent aanwezig in de film.

De oudere broer met een verder gevorderde muco, die droomt over drijven op de oceaan en andere plannen als hij genezen is, komt mooi aan bod.

Zowat de enige gemiste kans in de film zijn de ouders. Die komen volgens mij wat te sentimenteel aan bod, of minstens weinig authentiek.

Dat Tom, de hoofdfiguur, met 'slechte vrienden' optrekt, toont wel dat mensen met 'muco', net als andere mensen met een ziekte of handicap, geen engeltjes of heiligen zijn. Hoewel zijn 'beste vriend' wanneer het echt moeilijk wordt wel afhaakt.

Uiteindelijk is Xavier, een 'lotgenoot', de enige die hem steeds tegen het lijf blijft lopen. Het is ook verrassend hoe ze toch altijd een beetje vrienden blijven terwijl ze vanaf het begin op dezelfde donor wachten, en dus eigenlijk elkaars vijanden zouden kunnen zijn.

Het is ook mooi dat de film niet één persoon met muco maar drie totaal verschillende karakters toont. Tom, die zich van niets lijkt aan te trekken, Xavier, die het leven niet uit de weg gaat, en diens vriendin Anneleen die zwanger wil worden en een leven opbouwen.

Een mooi typerend verslag van Xavier vind ik overigens : ‘Haaien stoppen nooit met bewegen. Anders stikken die. Als die niet blijven zwemmen, produceren die niet genoeg zuurstof. Blijven bewegen, tot uw laatste adem’.
Eentje om in te kaderen.

Deze film vertelt natuurlijk veel meer dan al wat ik hierover kan zeggen. Ze straalt menselijkheid uit, met goede acteurs, een mooi aaneenhangend geheel en een regisseur met inzicht die kan luisteren naar zijn thema. Tegelijk geeft Adem ook een diepere hartverwarmende betekenis voor ieders leven mee. Een absolute aanrader.

Kortom, een aanrader !

zie ook : http://zeegroen.wordpress.com/2010/10/08/adem/

Adem - autisme

Ik begrijp bovenstaande reacties.
Een nuance in mijn commentaar over adem en autisme wil ik toch wel geven.
Ik beweer niet dat Hoffman een geloofwaardige autist neerzet.
Ik bedoel dat hij een geweldig personage speelt met oog voor detail met zijn 'eigen-aardigheden.'
Als begeleider en in mijn persoonlijk leven heb ik heel wat 'autisten' ontmoet. Ik weet en besef dat een algemene doorsnede van het autisme-syndroom niet bestaat. Zoals iedereen die met autisme te maken heeft, weet ik dat er vele niveaus bestaan: van
onbewust-zijn tot scherpzinnigheid.
Een ding hebben ze gemeen: eigenzinnigheid.
In de film ADEM krijgen we ook die verschillende 'niveaus' te zien: Marie Vinck, waarbij je uiterlijk niet merkt dat ze een Muco is, tot Maarten Mertens die een terminale patiënt speelt.
Vergis u dus niet, de film is een aanrader.

Cialis Ha Funzionato LesType

Nebenwirkungen Viagra Und Diabetes Kaufen Viagra Berlin Cialis 20mg Non Generic Buy Cialis Levitra For Bph Comprare Cialis Con Postepay Kamagra Online Kaufen Com

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.