Wauters versus Waes "het definitieve verslag"

Opgepast, neem je tijd want het is een lange tekst.

Wauters vs. Waes
Het kijkcijferkanon van de twee grootste Vlaamse zenders pakten op 10 maart 2014 uit met een puik experiment.Een schot in de roos voor ons GRIPPERS.
Wauters (Koen: de zanger/presentator) en Waes (Tom: de presentator/avonturier/durfal/haantje de voorste) werden een week verplicht zich voort te bewegen in een rolstoel, onderwijl ze onderworpen werden aan (voor hen) nieuwe sportprestaties.Een week lang moesten de heren 'leven met een handicap'."Om te zien wat het is, zei Koen Wauters.Ze kregen geen geen time out. Alles moest gebeuren vanuit een rolstoel.
Een perfecte opdracht voor ons GRIPPERS om te kijken hoe mensen zonder handicap zich inleven in het leven in een rolstoel. Dat het twee BV's waren stoort me niet, integendeel. Zij kunnen het verkopen en zelfs als ze er niets van bakten, komen ze er nog mee weg. Hun ego zal er alleen maar een boost doorkrijgen, of een deukje.Ze moesten hun plan trekken vanuit de rolstoel.Ze moesten zelf de rolstoelen in een aangepaste auto steken. Met opzet is wellicht voor een klein model gekozen.In het begin deden ze er lacherig over en was het knoeien, ook als ze gingen winkelen. Ze deden er een half uur om 5 producten te kopen, wat een normaal stappende mens in 5 minuten kan klaren.Ze verbleven in een aangepast huis waar ze aan hun (on)handigheden konden werken. Eten, koken naar toilet gaan, douchen, alles in de rolstoel.
Rolstoeltennis, hun skills met de rolstoel stonden nog niet op punt. Ze kregen instructies van een ervaren rot in het rolstoeltennis.Het was klungelen. Wauters was de handigste en wint de eerste opdracht.De tweede opdracht speelde zich af in een sporthal: rolstoelrugby. Het ging hard. Het zijn rolstoelathleten ... maar vooral athleten.
Skiëen dan maar.Ze kregen instructies van een kampioen op de moniski. Ze vielen veel en Tom Waes was er het snelst mee weg.De ultieme bedoeling was om vier sportproeven te doen als een persoon met een handicap.Voor de marathoninstructies trokken ze naar de steeds goedlachse Mark Herremans. Al grappend leerden ze met een handbike rijden.
Wat me meer interesseerde waren de uitspraken die een mens doen nadenken.De skiëercoach: "Ik kon na mijn ongeval mijn liefje niet meer op de fiets naar huis brengen."Later meer uitspraken.
Wat ik flauw vond: Wauters was zwaar gevallen. Hij werd naar het hospitaal gereden, maar zonder rolstoel. Dus wanneer het echt wordt hebben ze plots geen handicap meer. Hier blijkt: het was toch maar een spel is.
De finale dan. In mijn ogen de schoonste en strafste aflevering.Een strijd tussen twee makkers, maar ik loop te ver vooruit.Eerst een punt van kritiek: ze begonnen niet in een rolstoel. Ze zijn op het vliegtuig 'gestapt' en dan met de camionette naar het hotel gebracht. Waarom niet in een rolstoel van thuis uit om de handicapbeleving volledig te maken ? Ik vond dat ze moesten worden opgehaald, met een ambulance of zo.Mark Herremans zei dat ze vanaf het hotel verder moesten in de rolstoel. Dat vond ik fair. Later, in een ander programma, zou de regisseur er nog aan toevoegen: "Je zou maar meemaken dat je een toerist tegenkomt op een moment dat je niet in die rolstoel zit, een foto neemt en die op facebook zet. Almle geloofwaardigheid zou weg zijn." En zo is het maar net.Er werd niet gesproken over handicaps of pijn, dit waren sporters in een rolstoel.Een zekere Claude en Marieke Vervoort waren de coaches.Techniek en uithouding zijn het belangrijkst in deze sport, bleek.Niet alleen de race werd aflegd in een rolstoel, ook de rest van uitzending speelde zich erin af.Mark Herremans wachtte boven op de berg waar hij zijn dwarsleasie had opgelopen.Hij zag er niet goed uit. Dat bleek ook de dag erna, voor het startschot werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Ook dat is leven met een handicap: onvoorziene, tijdrovende hindernissen.Over handicap wordt niet gesproken, enkel over tactiek, zoals sportlui.Een volledige marathonafstand wheelen.Bij het opwarmen viel Koen, blesserde zich en lap ... uit de rolstoel, iets wat wij niet kunnen. Ze hadden hem moeten verplichten om te blijven zitten. Als wij vallen met onze rolstoel of scooter moeten we eerst nog recht geraken. Als er niemand in de buurt is, noem ik het kreffelen.
Het verloop was wel spannend maar niet zo interessant voor ons. Wel het feit dat Mark Herremans, ondanks zijn zwakke gezondheid toch naast de weg de twee BV's stond aan te moedigen. Wilskracht, karakter.Claude, de coach van Wauters, stapte onderweg uit de auto, ondanks zijn polio, repareerde de rolstoel en Koen kon verder.Uiteindelijk won Waes de race.
De dag na uitzending waren er twee speciale afleveringen van Telefacts op VTM en Café Corsari op één met beelden achter de schermen en de voorbereidingen.Ik zat te wachten op een straffe- of relevante uitspraak, iets waarmee ik hier wat kon doen.Twee waren er die duidelijk maakten dat TV geen zaligmakend medium is of toch slechts TV, en relevant waren.
Freek Braeckman vroeg aan Mark Herremans of Koen en Tom nu een volledig beeld hebben van wat een leven in een rolstoel betekent."Nee, natuurlijk niet, zei Mark. Dat kan ook niet. Wel het materiële, maar het fysieke (fantoompijnen, zenuwpijnen, de dagdagelijkse fysieke beslommeringen) wegen niet op tegen een drempel niet kunnen nemen, of niet aan een blik bonen hoog in een kast kunnen."Zij hebben natuurlijk wel kunnen ervaren wat het is om in een rolstoel te kunnen rijden en obstakels, maar echt leven met een dwarsleasie met alle complicaties vandien, dat kan je moeilijk weergeven."Wat Mark Herremans hier zegt is er boenk op en Marieke Vervoort, deed er nog een schep bovenop en manoevreert zelfs naar de politiek."Ik vind het ook belangrijk dat het nu ook effectief in beeld is gebracht, dat de mensen ook zien, niet alleen de beperking maar dat de maatschappij een beperking heeft," zei ze. "Die drempels. Ik hoop dat er eindelijk wat meer aandacht aan besteed wordt, stoepen aanleggen of zo, dat men er rekening mee gaat houden. Niet alleen maar aanapassing maar ook de sporten, dat we gelijk gaan gesteld worden, dat mensen echt gezien hebben nu van: "Dat zijn wel serieuze fysieke inspanningen."Helaas Marieke, ik vrees dat het ijdele hoop is. Als je in eender welke grote stad met een rolstoel rondrijdt, er zijn altijd hellingen. De private zaken, winkels, café's, je moet soms ver zoeken eer je ergens binnen kan. En dan heb ik het nog niet over ontoegankelijke toiletten in café's of restaurants.
Ik voelde zeker geen gebrek aan respect maar een amusementsprogramma heeft nu eenmaal zijn beperkingen:- dat je er niet teveel bij moet nadenken;- dat het niet veel verder draagt dan het amusement, hoe hard Marieke Vervoort ook hoopte dat het iets zou veranderen.Ik vrees ervoor.Ik denk dat de doorsneekijker het gewoon spannend vond om twee populaire presentatoren zich te zien uitsloven in een rolstoel, zonder er bij te hoeven nadenken, al deed Freek Braekman wel een goede poging. Uiteraard verwijten wij die mannen niets. Het is enkel een bewijs dat het slechts een televisieprogramma is. Soms heeft een programma een grotere inpakt dan verwacht, soms uit onverwachte hoek en dat is dan lekker meegenomen.

Datum van publicatie in medium: 
11 maart 2014 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.