Zelfs de cinematografische keuzes slaagden er niet in om kleur te brengen in de levens van deze bewoners - A Janssens

vrouw met zonnebril zittend naast strandzetel op strand
Op de vooravond van 3december, de internationale dag van personen met een handicap, zond Canvas de documentaire ‘Zie mij doen!’ van Klara van Es uit.

In deze zwart-wit documentaire wordt het dagelijkse leven getoond van een tiental personen met een verstandelijke beperking die verblijven in Monnikenheide. Ik mag misschien niet te hard spreken in hun plaats, maar ‘Jezus’, als je een publiek meer inzicht wil geven in het leven met een (verstandelijke) beperking, momenteel zijn er wel betere werken/formats beschikbaar.
 
Jessica gaat paardrijden, Sam houdt van muziek en is DJ op feestjes in het centrum en Quan vindt het erg dat hij niet met zijn gezin mee kan op vakantie in China. Sofie krijgt zwemtherapie, X’s nagels worden gelakt voor een avondje uit,
 
Het is een manier om je leven als persoon met een verstandelijke beperking in te richten. Maar is dit beeld  wel actueel? Waarom niet de innovatieve, inclusieve woonprojecten tonen die nu overal voor deze personen (vaak door hun familieleden) worden opgericht? Waarom geen blik op vernieuwende projecten die personen met een verstandelijke beperking aan het werk stellen? En waarom, om bij deze instelling te blijven, geen beeld van de inclusieve activiteiten die wellicht ondernomen worden (of dat mag ik toch hopen) om met de bewoners op een niet betuttelende manier eens buiten de instellingomgeving te treden?
 
Deze nogal ‘ouderwetse’ weergave van het leven met een verstandelijke beperking staat haaks op de inclusie gedachte en versterkt zeker niet het maatschappelijk engagement dat hiervoor nodig is.
 
Onze kritiek slaat zeker niet alleen op de inhoudselectie, maar ook op de cinematografische keuzes die in de documentaire gemaakt worden. Ik begrijp dat Klara van Es met de zwart-wit weergave een poetisch element aan haar werk wilde toevoegen, dat de aandacht afleidt van de omgeving en de kijker nog sterker doet focussen op de emoties van de bewoners. Echter, bij zo een reeds ‘gevoelige’ materie, opteren voor een weergave in zwart-wit, zorgt veel meer voor een serieuze, zwaarmoedige laag over het hele gebeuren. Het maakt dat je niet meer durft lachen met luchtige, grappige momenten (Quan die zijn oma als een grote knuffel beschouwd, de naamverwarring tussen X en Y) en juist nog met medelijden gaat kijken naar de ogenschijnlijke gelukkig lijkende bewoners.

Datum van publicatie in medium: 
4 december 2018 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.