Persconferentie "Tytgat Chocolat"

De acht-delige serie begint op de eerste werkdag van Jasper Vloemans als inpakker bij de firma Tytgat. Jasper heeft geen zin meer in een vriendinnetje omdat hij te vaak gedumpt is maar Tina, een meisje dat licht autistisch is, weet zijn hart te veroveren. Niet iedereen is even blij maar dan worden Tina en haar moeder, die ook bij Tytgat werkt, uitgewezen naar het land van herkomst, Kosovo.

Dit is het begin van een emotionele rollercoaster die vier jongeren met een verstandelijke handicap in een positie brengen waarbij ze keuzes moeten maken, soms goeie, soms slechte keuzes. Maar ze moeten gemaakt worden want ze zijn aan zichzelf overgeleverd door de eerste keuze die ze gemaakt hebben: Tina volgen naar Kosovo.

De film is een zeer geslaagde samenwerking tussen Vlaamse professionele acteurs en de acteurs van STAP, ook professionals. Het is een energieke en ontroerende roadmovie geworden, een liefdesverhaal  van afscheid nemen, een zoektocht naar zichzelf, ambitie, carrières en verkeerd begrepen keuzes.

De trailer die we zagen op de persconferentie gaf een dynamisch beeld van de energieke serie. Er wordt niet flauw gedaan over medelijden, bemoederingen of paternalisme. Uiteraard komen de clichés aanbod.  Precies daartegen wordt gereageerd.

We hebben de eerste aflevering gezien en die is veelbelovend. Bij het bekijken ervan viel het me op dat ik vergat dat ik keek naar acteurs met een verstandelijke beperking. Misschien lag het aan de rol van Jasper die me flashbackete naar Callboys. Ik zag geen gestuntel, onhandige acteerprestaties of scheve dialogen, maar acteurs die zich helemaal geven.

Bijeenkomsten als deze brengen me altijd in verwarring. Deze acteurs zijn een weerspiegeling van de maatschappij en je herkent je in hen. Tijdens het wachten op de genodigden, zijn er die koffie serveren, anderen zitten te lachen en er is er één die in zijn boek zit te lezen, alsof het hem allemaal niet erg interesseert. Maar even later zie ik hem zich toch bij de anderen voegen. Vriendschapsbanden worden versterkt met high fives. Ik voel me vaak één van hen. Alles wat ze doen is zo herkenbaar. Maar het is intenser, spontaner en energieker is.

Ik heb gesproken met enkele bekende Vlaamse acteurs die ook in deze reeks meespelen en vroeg of ze tevreden waren met het beeld dat van de STAPPERS wordt gegeven. Het antwoord was volmondig ja.

Els Dottermans: “Er werd niet paternalistisch of betuttelend gedaan. Er werd van hen verwacht dat ze presteerden om samen een uniek werkstuk te maken. Ze hebben zich ontzettend professioneel gedragen, ook al waren het lange, vermoeiende draaidagen.”

Flor Decleir (zoon van) :”Er was voor mij geen verschil met “normale” acteurs. Het was intens en er “gewoon voor gaan”, met dialogen uit het leven gegrepen. Ik vroeg aan Flor of in deze reeks ook is gewerkt zoals vaak bij andere producties: met improvisatie.

“Absoluut” was het antwoord. “Sterker zelfs, Django, gespeeld door Peter Janssens met een Dali snor, doet op een gegeven moment een monoloog, uit improvisatie.”

Het is geen serie die handelt over inclusie, maar wel over eigen baas zijn van het leven.

Datum van publicatie in medium: 
29 augustus 2017 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.