Redelijke aanpassing op school

De Standaard brengt vandaag het verhaal van Ornella. Een verhaal van dyslexie en van scholen die hulpmiddelen en redelijke aanpassingen weigeren. Een verhaal vanuit het standpunt van de ervaringsdeskundigen zelf. Een onderwijsdeskundige die denkt vanuit het medisch model, krijgt voor een keertje niet alle aandacht.

Ornella heeft dyslexie. Ze kan bijna niet lezen of schrijven op papier, maar met een laptop als hulpmiddel is dat geen probleem. Op een gespecialiseerde school voor kinderen met een leerstoornis was dit geen probleem, maar toen ze in het secundair naar een gewone school ging, mocht ze haar laptop niet gebruiken in de les en kreeg ze haar cursussen niet digitaal, want dan zou ze die aan andere scholen kunnen doorgeven.
 
Volgens het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding is een computer voor Ornella een redelijke aanpassing en heeft de school geen reden om dit te weigeren. Toch volhardde de school. Ornella ging dan maar op zoek naar een andere school, en moest dus ook al haar vrienden achterlaten.
 
Lees het volledige hoofdartikel in De Standaard.
 
Het siert De Standaard, en in het bijzonder journaliste Jolien Pauwels, om aandacht te geven aan de noodzaak tot hulpmiddelen en redelijke aanpassing. Ook komen in dit artikel één van de grootste problemen met inclusief onderwijs opnieuw in de kijker: scholen staan niet altijd open voor diversiteit. Ook mooi dat het hoofdartikel gebaseerd is op het standpunt van het meisje en haar ouders zelf, de ervaringsdeskundigen. De visie van de andere deskundigen komen kort aan bod in een kaderartikel.
 
Die andere deskundigen zijn ten eerste Rina de Wulf, van Ornella's oude school. Zij is duidelijk voorstander van het medisch model, waarbij de nadruk ligt op revalidatie: "Wij willen onze studenten leren om te gaan met hun zwakke punten om zo zelfstandig te worden. Later kunnen ze ook geen laptop gebruiken." En: "Ze moet gewoon in zichzelf geloven, zonder zich op al die hulpmiddelen te verlaten. (...) Als iemand bepaalde spieren niet oefent, dan kun je die na een tijd niet meer gebruiken."
 
Het is een populaire visie dat mensen met een beperking veel kunnen bereiken, als ze maar genoeg wilskracht hebben. De nadruk ligt dus op de individuele verantwoordelijheid van de persoon met een beperking. Deze moet haar beperking minimaliseren en zichzelf normaliseren, in plaats van het leven weer op te pakken met behulp van hulpmiddelen of - erger nog - te verwachten dat de omgewving zich aanpast in haar infrastructuur of mentaliteit.
 
Tegenover deze visie plaatst de Standaard de mening van Jeroen Janssens, woordvoerder van minister van Onderwijs Pascal Smet. Deze tweede 'andere' deskundige lijkt het belang van redelijke aanpassing vanzelfsprekend te vinden en wijst op de wettelijke kant van de zaak. Die is nog niet helemaal rond. Men is momenteel bezig om vast te leggen wat redelijke aanpassingen zijn voor leerlingen met dyslexie. ook werkt men aan een decreet om die redelijke aanpassingen afdwingbaar te maken. Dan mogen scholen die niet meer weigeren.

Datum van publicatie in medium: 
1 februari 2010 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
Beeld-CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.