Dimitri

Mensen helpen mensen. In tijden dat iedereen wat minder mobiel is door sneeuw & ijs des te meer. Geen vaste grond meer hebben … dat maakt mensen snel onzeker, getuige de reacties over ’spekgladde’ wegen. Onlangs zag ik in Man Bijt Hond hoe een rolstoelgebruiker met de nodige beperkingen maar met veel levenslust probeert zijn buurt ijsvrij te houden. Met alle persaandacht vandien.

Dimitri Leflot, om wie het gaat, gebruikt al van zijn zesde een rolstoel. We zien hen samen met zijn moeder in hun keurige woonkamer. De moeder vertelt ons, kijkers, in sappig dialect wat zijn stemcomputer in kraaknet beschaafd Nederlands samenvat. Hij maakt zich graag nuttig.
 
Het eerste dat opvalt is dat beiden gelukkig zijn. Wellicht heeft de moeder een hele weg achter de rug. Zonder twijfel heeft zij veel moeten zoeken naar een goede manier van samen leven. Naar een goede persoonlijke assistent en ondersteuning vanuit de vraag van Dimitri. Maar voor zover dat blijkt uit het filmpje, zie ik twee tevreden mensen op televisie spreken.
 
Het is ook duidelijk dat Dimitri niet graag binnen blijft, koffieklets doet met gezelschap of gekluisterd blijft achter de televisie. Niet zoals andere mensen in tijden van sneeuw & koud weer. Nee, Dimitri wil de straat op. Met achter zich een aanhangenwagentje met strooisysteem. Dat weliswaar af en toe moet bijgevuld worden door iemand die met een flinke emmer zout aan komt lopen.
 
Dimitri is duidelijk graag gezien. Dat merken we onderweg, als een buur hem op het hart drukt ook straks in zijn straat langs te komen. Terwijl de brave man net niet struikt en Dimitri breed lachend en gul strooiend verder rijdt. In 2005 werd Leflot met reden verkozen als Bovenste Beste Buur van Vlaanderen. Een buur die mensen in zijn gemeenschap een prominente plaats toebedeelt in zijn tijdsbesteding. Het kan niet van iedereen gezegd worden.
 
Zijn handicap draagt daar wellicht veel toe bij. Ik zie ‘t iemand die alleen te voet is niet gauw doen: met een aantal kilo zout in afgesloten straten en in de bijtende kou gratis zout strooien. Helemaal gratis natuurlijk niet. Dimitri krijgt wellicht een uitkering, zou je denken als je de reportage ziet. Nee dus, in de kranten staat al een ander beeld. Dimitri heeft een job,  hoewel dat hem er niet toe toe verhindert bij te dragen tot gebruikbaar maken voor iedereen van penbare infrastructuur, te beginnen met de wegen. Zijn handicap levert dus op voor de gemeenschap.
 
Dankzij zijn handicap kan Dimitri dus een positieve positie innemen in zijn buurt. Vreemd dat sommige mensen dat tegen de borst stoot. Dat het dankzij een ‘zware’ handicap is dat iemand een positieve rol kan spelen in de plaatselijke gemeenschap. Dat ze vinden dat het toch ‘maar’ gaat over een ‘patiënt die gehandicapt is en bij zijn ouders woont’. Vreemd dat ze hem een ‘rolstoelpatiënt’ vinden terwijl hij, hoewel ik geen dokter ben, geen tekenen van ziekte vertoont.
 
Uiteraard zijn er in de ogen van velen wellicht weinig mensen die geen ernstige handicap hebben en/of bescherming nodig hebben, die nog bij hun ouders wonen na hun dertigste. Soms is dat de enige oplossing, zeker gezien de beperkte vraaggestuurde infrastructuur voor mensen met een handicap als Dimitri.
 
Nochtans werkt Dimitri en gaat hij veel meer dan heel wat mensen die op die leeftijd nog bij hun ouders wonen als een zelfstandig man door het leven. Dankzij een persoonlijk assistentiebudget. Dankzij zijn rolstoel heeft hij de nodige mobiliteit en kan hij vrijwel overal geraken. Vrijwel overal, als we even de vele ontoegankelijke omgevingen door de vingers zien.
 
Een rolstoel die hij ook inzet voor de gemeenschap. Hij zou immers evengoed duidelijk kunnen maken dat hij helemaal geen zin heeft om zout te strooien, dat hij dit werk vind voor wie ervoor betaald wordt, de gemeente of iemand anders. En dat hij liever voor de televisie zit of iets doet wat minder inspanning vergt.
 
Uiteraard zijn niet alle rolstoelgebruikers als Dimitri. Er zijn mensen die een rolstoel gebruiken die een aanzienlijke carrière opbouwen, zoals er mensen zijn als Dimitri die aan opbouwend werk doen in de samenleving. Dichtbij de mensen. Geen held, geen slachtoffer … mens onder de mensen. Zij het net iets anders, en misschien ook iets ruimer denkend.
(Zie ook Zeegroen: Dimitri)

Datum van publicatie in medium: 
23 december 2009 om

Reacties

===Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options

CAPTCHA
Deze vraag dient om spam-inzendingen te vermijden.
12 + 3 =
Los deze eenvoudige rekenoefening op en voer het resultaat in. Bijvoorbeeld: voor 1+3, voer 4 in.