Al vind ik dat Peeters & Pichal vooral leven van en voor de verontwaardiging, overgoten met een sausje sentiment.
Ik luister af en toe (noodgedwongen soms in de auto) en 'feiten' zijn even zeldzaam in hun programma als geslaagde humor.
Maar het heeft volgens mij ook en misschien vooral te maken met de attitude, de houding van het duo als mediamakers zelf. Tegenover hun 'gast' maar ook tegenover het onderwerp.
Beste, deze uitspraak " Daan zal bijvoorbeeld nooit met de auto kunnen rijden " is de zoveelste onzinnige " zin " want wat weet die Annemie over " auto's " die nu in de U.S.A als " experiment " voor " blinden " tenslotte is dit zelfs al jaar en dag een wens van de blinde amerikaanse zanger Stevie Wonder.
Info bronnen : http://www.gva.be/nieuws/media-en-cultuur/stevie-wonder-wil-met-de-wagen...
Ik heb een goede website gevonden waar veel informatie is te vinden over hoogbegaafdheid en dan doel ik voornamelijk over de leuke verhalen die door mensen zijn geschreven. Dit is de website: hoofdbegaafdheid verhalen
Een mooie uitzending. Ik herkende er veel in, zeker op zoek gaan naar wat je goed kan en daarin mogen opgaan. En welk effect dit kan hebben op andere levensvlakken.
Een beetje gelijkaardig effect heb ik gemerkt na het volgen van dictie-oefeningen. Mijn lerares had het over 'spraak kan je leven veranderen'. Later heb ik ook lessen drama genomen, en bewegingsleer ... en plezier gekregen in bewegen van lichaam en dansen op mijn manier.
En dat gaf veel meer zelfvertrouwen ... zij het dat het autisme natuurlijk niet wegging. Soms werd het zelfs duidelijker zichtbaar. Maar ik zag er volgens mijn omgeving wel gelukkiger uit. En voelde me ook wel zo.
Maar je moet natuurlijk wel chance hebben met een goeie lerares (zoals de mijne) die weet om te gaan met soms lastige momenten.
Wat mij vooral opviel, in positieve zin, is dat ze het M-woord (mongool, mongooltje enzovoort) niet hebben gebruikt in dit artikel. Zouden ze het dan toch stilletjesaan leren in Vlaanderen ?
Laten we het zo stellen dat al enkele jaren lang advocaten proberen via een 'nooit gediagnosticeerd' autisme hun cliënten vrij te krijgen of ten minste een strafvermindering.
Raar dat telkens dàt element in de berichtgeving opduikt.
En dat zowel de berichtgeving als de communicatie in de rechtszalen hier compleet buiten de kwestie praat. Mensen met autisme hebben wél gevoelens, en héél véél zelfs.En ze kunnen die ook uiten; net zoals mensen met autisme effectief wel wéten wat ze doen immers, dikwijls hebben ze daar over nagedacht hoe ze best kunnen reageren.
En nog véél ontbrekender vind ik dat in het geheel nooit een gespecialiseerde organisatie (VVA) of een gespecialiseerd geneesheer in deze materie ter sprake komt. Ook niet in een 'kader'-reactie zoals tegenwoordig heel dikwijls wordt gebruikt in de geschreven media.
Graag wil ik nog een reactie geven op een artikel uit DS van 8 maart: Sanne bestefte dat ze haar baby doodde
Uiteraard is het een persartikel en kan de verklaring van de gerechtpsychiater met één verkeerd woord van de verslaggever uit de context gehaald worden en dus ook als weergave totaal verkeerd geinterpreteerd.
Mensen met een ASS verdienen na jarenlange sensibilatiecampagnes echt wel beter!
Een citaat als 'Sanne heeft een autismespectrumstoornis, waardoor ze niet anders kón dan dan haar baby doden' impliceert dat men door 'het hebben van autisme' dus automatisch een moordenaar is !
'Sanne komt kil en weinig empatisch over'. Als het over autisme gaat is deze stelling al lang achterhaald, net zoals het 'niet hebben van oogcontact' zoals enkele regels verder staat als kenmerk van ASS!
(nog uit de jaren stillekes!)
'Ze was in paniek, ze was bang dat ze voor haar haar kindje niet zou kunnen zorgen en daardoor kwam haar autisme naar boven'... Daardoor??? Indien Sanne autisme zou hebben - ik zeg wel indien - zal ze vermoedelijk vanaf dag één pure doodsangst gekend hebben om alles wat haar onbekend was. Dan is ze niet 'een monster', maar eerder een zwaar slachtoffer van een niet onderkende aandoening! Triest...super triest in 2012! (Ik beweer ook zeker niet dat de betreffende Sanne een monster is, met of zonder autisme...)
Voor mijn gemoedsrust zou ik deze persartikels beter niet lezen, maar mijn verontwaardiging omwille van de totaal verkeerde beeldvorming naar 'lezend Vlaanderen' toe maakt me nog altijd kwaad. En wint de behoefte om onrecht 'recht te zetten' het nog altijd van de gemakkelijke keuze om te zwijgen.Ik reageer en blijf reageren, want zoveel zijn personen met autisme mij waard. Ze verdienen écht wel beter, dan de flagrante onwaarheden van 'de betere pers'!
Platform-K zoekt mensen met een beperking die zin hebben om te improviseren rond het thema Ruimte/Tuig.
Ervaring op scène of met muziekinstrumenten is niet vereist, maar wel mooi meegenomen.
Wanneer en waar? Ruimte/tuig gaat door 4-5-11-12-18-19-25-26 april 2012 en 2-3 mei 2012 telkens van 10u30 tot 16u30 in de theaterzaal van Wisper - Spitaalpoortstraat 50 te 9000 Gent (vlakbij Dampoort-station). Lunch meebrengen, Platform-K zorgt voor drank!
Geïnteresseerden kunnen vóór 23 maart 2012 een korte motivatie sturen naar turid[at)platform-K.be.
Platform-K is een jonge sociaal-artistieke werkplek in Gent. Platform-K daagt kunstenaars met en zonder handicap om samen te werken aan nieuwe creaties.
"Dat mensen met autisme vaker een misdrijf plegen dan niet-autistische mensen is verre van bewezen.
De meeste mensen met autisme houden nu eenmaal strak vast aan regels en wetten (die bieden ook duidelijkheid) en zullen net veel minder geneigd zijn om over de schreef van het wettelijke of toelaatbare te gaan.
Mensen met autisme kunnen een misdrijf of delict plegen, maar de achtergrond is vaak wel erg verschillend.
Vaak gaat het ook om naïeve en bizarre delicten, of delicten om een heel ongewone, maar in autistische zin ‘logische’ reden, soms ook omwille van perceptuele effecten (brand stichten omwille van de lichteffecten of omwille van een preoccupatie met vuur).
Bij bepaalde personen met autisme zijn hun delicten gewoon een aftasten van de (onduidelijke) grenzen en het zoeken naar voorspelbaarheid. Wat steeds opvalt is dat mensen met autisme die een misdrijf plegen, niet de gevolgen van hun daden (noch voor de anderen, noch voor zichzelf) voorzagen."
De Morgen van 8 maart: buiten de uiterst kwetsende uitspraak, 'dat seks voor hoogfunctionerende autisten een mechaninisch gebeuren is, zonder gevoelens' lees ik in hetzelfde artikel nog een 'pareltje' om grimmig van de knarstanden. Maar wooreerst iets over de uitpraak over sex...alsof mensen met autisme een soort van robot zouden zijn! Het is intussen al decenia lang geweten dat personen met een ASS net zoals iedereen een scala aan emoties en gevoelens hebben.
De volgende blunder, over hoogfunctionerend autisme: 'Je merkt daar niets van in de kindertijd. Het kind leert hoe het zich te gedragen door naar anderen te kijken. Later uit die stoornis zich in individualisme, een scheefgegroeide persoonlijkheidstructuur en de gevolgen van het eigen gedrag niet kunnen inschatten'.
Het is zowat de eerste keer dat ik van een zinnig mens hoor dat men bij hoogfunctionerende peronen met een ASS dit als kind niet kan zien! Autisme is een gedragsdiagnose en zonder enige aangepaste aanpak, verduidelijking en begeleiding als kind zouden er bitter weinig hoogfunctionerenden volwassenen met een ASS rondlopen! Als ze (gewoonweg) alles zouden leren door het van anderen af te kijken, pas dan zouden we ons zorgen moeten maken, vooral als ze een krant lezen die vol verkeerde gegevens staat!
Het begrip uit autismeland 'ze proberen de wereld van buiten te leren' is in het artikel in DM wel heel erg uit de context gehaald.
Als verslaggevers met beroepseer (?) zouden ze zich beter vooraf een heel klein beetje documenteren over het thema waarover ze schrijven,in plaats van als napratende papagaaien ( in auti - termen: echolalie ) verkeerde info te lanceren in veelgelezen mediakanalen. Of is de verslaggeving anno 2012 tot een vorm van acherkant - bladvulling voor dure advertenties verworden?
'De autismespectrumstoornis is de joker van de advokaten van Sanne Smets...' lees ik verder nog. Mag ik hopen dat deze 'aas, boer, dame' metafoor als (mislukte!) humoristische noot in een rechtszaak is bedoeld? Of lezen we binnenkort als krantenkop: 'Groot jokergehalte van hoogfuctionerende autisten als verklaring voor....(zelf in te vullen, al naargelang het komkommertijdgehalte van de schrijvende pers)
Och ja, wat baat'n kaars en bril, als de uil niet zien'n wil!
We hebben 't interview hier ook aandachtig beluisterd. Chapeau voor wat Lotte, mede dankzij haar compensatie, hier neerzet. De blog van Sam kenden wij al, dat is vaste lectuur bij ons.
Peeters & Pichal zullen 't wel niet zo kwaad bedoeld hebben. We weten ook niet wat er achter de schermen gebeurt, alleen in dat kleine stukje uitzending. In die zin is de Handiwatcher-van-dienst misschien wat te kritisch geweest. Maar dat mag natuurlijk.
Al hun interviews willen flitsend, amusement en kritisch tegelijk zijn, maar ja, zo gaan ze af en toe goed en ook eens kort door de bocht. Het is geen 'Joos' - ander favoriet radio-programma van ons - natuurlijk.
Ik vind Dottie een knap initiatief, maar ik vind alleen het ‘lidgeld’ te duur voor personen met een handicap, en zeker voor zij die met een minimum-uitkering moeten rondkomen.
Om deze reden heb ik mij niet verder verdiept in dit initiatief maar ik weet dat het ontzettend veel steun en lof krijgt van allerlei kanten. Wat ook màg natuurlijk, maar het lidmaatschap mocht iets democratischer.
Heb me lid gemaakt van Dottie uit nieuwsgierigheid.
Mijn eerste bedenking is alvast de 'medische' invalshoek. Je moet een keuze maken uit een lijst medische beperkingen. De verleiding is groot om 'andere' te selecteren en 'normaal' te vermelden. Terwijl van mij gezegd wordt dat ik een meervoudige beperking (handicap) heb.
Verder geloof ik niet dat er minder stigmatisering is tussen mensen met een beperking onderling. Het tegendeel is soms waar. Denk maar aan hoe sommige mensen met een fysieke beperking staan tegenover mensen met autisme.
Het voornaamste voordeel en tegelijk nadeel dat ik zie in Dottie is dat het kleinschalig is en relatief gemakkelijk modereerbaar. Zo blijft het een 'onder ons' en blijft de sociale controle relatief groot.
Over het algemeen heb ik dus dezelfde bedenkingen als bij Facebook en de rits andere 'vriendschapsmedia'. Misbruik (mensen op zoek naar een vlugge wip of winst) en privacy (wie zegt mij dat gegevens over mijn handicap wel veilig zijn) blijven ook hier kritische issues.
En nog een laatste : hopelijk is Dottie goed beveiligd. Ik zie nergens een 'https' (beveiligde) verbinding. Een beetje informatica-nozem kan de site (en haar gegevens) aanbieden aan medische bedrijven.
@Malakah (of Zenodotus): ook mensen met Down kunnen in het gewoon onderwijs veel opsteken - en zelfvertrouwen winnen.
En er is volgens mij ook heel wat meerwaarde voor de 'gewone' leerlingen. Zo zouden er geen 'vakidioten' meer gemaakt worden die het alleen aan mensen met dezelfde intelligentie of makelij kunnen uitleggen. Zoals nu vaak een titel behaald wordt door jarenlang jargon te produceren. Maar het verstaanbaar of in een andere communicatie (aan iemand met Down bv) uitleggen ? Ho maar.
Een mooie/inspirerende film die ik je wil aanraden is Including Samuel, waarin een vollediger beeld getoond wordt over inclusief onderwijs.
De keuze tussen inclusief en buitengewoon wordt jammer genoeg vaak een bokswedstrijd van volwassenen in naam van kinderen (meestal niet eens die met een handicap).
Terwijl het eerder gaat om respect voor waarden en keuzes en vooral mensenrechten (zie bv VN-verdrag mensen met een handicap).
Als je over autisme spreekt, een interessante man die ik heb horen spreken en die een zeer inspirerende blog heeft is Samuel (blog Tistje). Iemand die een zeer positieve visie heeft maar ook zwaar gehandicapt is.
De kronkel in het begin was inderdaad nogal vaag... De opzet leek te komen van het type 9 die Smet wilde toevoegen aan het B.O. om met autistische kinderen om te gaan, maar daar bleef het op dat punt wel bij.
Toch vind ik het probleem terug wat complexer dan in Volt werd weerspiegeld.
Zoals ik kon zien zat de jongen met het Down-syndroom inderdaad in het gewoon onderwijs, maar zijn niveau was dat van een kind van zes à zeven jaar... En dan vraag ik me af, in welke mate is het productief om zo'n jongen in het gewone onderwijs mee te laten draaien. Ik kan begrijpen dat het voor een ouder moeilijk te accepteren is dat je kind nooit het niveau van leeftijdsgenoten zal halen. Hij lijkt het in ieder geval niet te beseffen, en daar ben ik blij om, ik kan me echter wel voorstellen dat het net zo kan teren op het zelfvertrouwen om als dertienjarige tussen de zes- en zevenjarigen te zitten, als het dat is in een B.O. Ik vraag me dan ook af of de moeder ook niet al teveel aan wensdenken doet wanneer ze droomt van haar jongen in het middelbare onderwijs.
Het vraagstuk lijkt mij dan ook belangrijker naar b.v. normaalbegaafde autisten toe, omdat de lijn tussen B.O. en gewoon onderwijs dan namelijk flinterdun is... Een normaalbegaafd kind met autisme die naar het B.O wordt gestuurd, doet dit vaak uit andere overwegingen dan de leerstof... En dan lijkt de discussie voor mij toch ietwat interessanter.
Ik hield mijn hart vast. Volt over inclusief onderwijs ? Ik vreesde immers dat het weer een discussie voor en tegen zou worden, een boksmatch tussen gewoon en buitengewoon onderwijs. Maar het viel uiteindelijk goed mee. De vraagstelling: 'horen kinderen met een handicap thuis in het gewoon onderwijs' betekende natuurlijk een valse start. Maar dit werd door de eerste studiogast goed opgevangen: 'deze vraag verbaasd mij, want in Vlaanderen gebeurt dit, met succes, al in vele scholen'. Iedereen aan tafel benaderde de keuze voor inclusief onderwijs als iets waar kansen moeten voor gecreëerd worden, met respect voor het verhaal en de waarden van de ouders. Het bleef evenwel een verhaal van 'kansen' en niet van 'rechten'. Waarom kon men niet aanhalen dat het gewoon een kwestie van 'recht op' en 'moeten' is, zoals Jozef De Witte in de item daarna rond assistentiehonden in taxi's het stelde ? Inclusief onderwijs zou ik veel liever benaderd zien als een zaak van mensenrechten... en de weigeringen waartegen vele ouders oplopen als discriminatie.
Vlaanderen vakantieland is op zoek naar een enthousiast gezin om een reportage over toegankelijk reizen te maken.
We nemen je mee op een vijfdaagse trip boordevol natuur en cultuur. We zoeken een gezin van maximaal vier personen, van wie een van de ouders een rolstoelgebruiker is.
Herken je jezelf in dit profiel of ken je het perfecte gezin voor deze reis? Kan je je vrijmaken van dinsdag 12 juli tot en met zaterdag 16 juli 2011?
Surf naar www.een.be/vlaanderenvakantieland en schrijf je in!
Veel succes!
De reportage gaf mij voor 't grootste deel wel een goede indruk. Ik ben zelf niet blind, dus of ze een realistisch beeld geeft weet ik niet.
Wat mij opviel is dat de drummer in de reportage (die naar Eeklo reisde om een bondgenoot te zien), zei dat een ziende nooit echt kon weten hoe het 'existentially' voelde om in het leven te staan zoals hij.
Wat me ook opviel was hoe het koppel elkaar goed aanvulde, zij met haar zicht, hij met zijn ideeën en humor.
Wat minder vond ik dat 'snakken' naar erbij horen, een lichte toets van superioriteitsgevoel bij de man die werkte op mensen die 'moeten leven van uitkeringen'.
Ik denk dat een groot deel van de reportage wel zou kunnen voldoen aan cultureel model, maar ook niet alles.
Zo werkt de blinde man niet in een gewoon bedrijf maar in een organisatie voor blinden en wordt de drummer (misschien op eigen verzoek) op reis vergezeld door zijn moeder. Ik begrijp wel dat ze meegaat, met de Belgische Spoorwegen naar Eeklo gaan, zelfs ik als niet-blinde zou 't moeilijk vinden.
Sylvester Productions en het Agentschap Ondernemen willen mee hun schouders zetten onder het Vlaamse ondernemerschap.
Wij zoeken Vlamingen die starten als zelfstandige. Mensen die met ons hun passie voor het ondernemen willen delen. Starters die zich vijftien dagen verspreid over één jaar willen laten volgen door onze camera's, in de fijne, maar ook in de moeilijke momenten. We zoeken in het bijzonder naar diegenen die dit jaar tussen mei en oktober met hun eigen zaak beginnen.
Geïnteresseerden kunnen starten binnen een brede waaier van disciplines en willen zich liefst met hart en ziel inzetten voor de opstart van hun eigen zaak. Het mag gaan om eenzame pioniers, maar ook om zakenpartners of families. Het kunnen twintigers zijn maar ook zestigers, schoolverlaters maar ook universitairen, huisvrouwen maar ook bouwvakkers.
De ondernemingen die opgericht worden kunnen eenmanszaken zijn, maar ook bedrijven met honderden werknemers, high-tech of toch eerder artisanaal, kleinhandel of multinational.
In ruil voor hun deelname krijgen deelnemers de unieke kans om een jaar lang begeleid te worden door ervaren en succesrijke topondernemers. Deze 'peters' en 'meters' zullen hun pupil met raad en daad bijstaan, maar niet met hun portefeuille. Bovendien kunnen de starters rekenen op een flinke dosis TV publiciteit...
Mocht bovenstaande beschrijving u aanspreken,
dan hoop ik dat u zo snel mogelijk en vrijblijvend een mailtje kunt sturen met uw persoonlijke gegevens naar eigenbaas@sylvesterproductions.be.
Alvast bedankt voor uw enthousiasme,
en sowieso nog veel succes met de opstart van uw zaak!!!
In Het Nieuwsblad klinkt het helemaal anders: het zelfde onderwerp maar dan véél positiever. Dat noem ik nog eens Beeldvorming met een grote B. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleID=G4L3PRS1B&_sectio...
Ik deel je (kritische) visie op deze uitzending.
Al vind ik dat Peeters & Pichal vooral leven van en voor de verontwaardiging, overgoten met een sausje sentiment.
Ik luister af en toe (noodgedwongen soms in de auto) en 'feiten' zijn even zeldzaam in hun programma als geslaagde humor.
Maar het heeft volgens mij ook en misschien vooral te maken met de attitude, de houding van het duo als mediamakers zelf. Tegenover hun 'gast' maar ook tegenover het onderwerp.
Beste, deze uitspraak " Daan zal bijvoorbeeld nooit met de auto kunnen rijden " is de zoveelste onzinnige " zin " want wat weet die Annemie over " auto's " die nu in de U.S.A als " experiment " voor " blinden " tenslotte is dit zelfs al jaar en dag een wens van de blinde amerikaanse zanger Stevie Wonder.
Info bronnen :
http://www.gva.be/nieuws/media-en-cultuur/stevie-wonder-wil-met-de-wagen...
http://www.gva.be/nieuws/media-en-cultuur/stevie-wonder-wil-met-de-wagen...
Groet van Gerry
Tess van Deynse, blogster met autisme, schreef ook een artikel over The Disco Kid op De Wereld Morgen.
Ik heb een goede website gevonden waar veel informatie is te vinden over hoogbegaafdheid en dan doel ik voornamelijk over de leuke verhalen die door mensen zijn geschreven. Dit is de website: hoofdbegaafdheid verhalen
Een mooie uitzending. Ik herkende er veel in, zeker op zoek gaan naar wat je goed kan en daarin mogen opgaan. En welk effect dit kan hebben op andere levensvlakken.
Een beetje gelijkaardig effect heb ik gemerkt na het volgen van dictie-oefeningen. Mijn lerares had het over 'spraak kan je leven veranderen'. Later heb ik ook lessen drama genomen, en bewegingsleer ... en plezier gekregen in bewegen van lichaam en dansen op mijn manier.
En dat gaf veel meer zelfvertrouwen ... zij het dat het autisme natuurlijk niet wegging. Soms werd het zelfs duidelijker zichtbaar. Maar ik zag er volgens mijn omgeving wel gelukkiger uit. En voelde me ook wel zo.
Maar je moet natuurlijk wel chance hebben met een goeie lerares (zoals de mijne) die weet om te gaan met soms lastige momenten.
Wat mij vooral opviel, in positieve zin, is dat ze het M-woord (mongool, mongooltje enzovoort) niet hebben gebruikt in dit artikel. Zouden ze het dan toch stilletjesaan leren in Vlaanderen ?
Laten we het zo stellen dat al enkele jaren lang advocaten proberen via een 'nooit gediagnosticeerd' autisme hun cliënten vrij te krijgen of ten minste een strafvermindering.
Raar dat telkens dàt element in de berichtgeving opduikt.
En dat zowel de berichtgeving als de communicatie in de rechtszalen hier compleet buiten de kwestie praat. Mensen met autisme hebben wél gevoelens, en héél véél zelfs.En ze kunnen die ook uiten; net zoals mensen met autisme effectief wel wéten wat ze doen immers, dikwijls hebben ze daar over nagedacht hoe ze best kunnen reageren.
En nog véél ontbrekender vind ik dat in het geheel nooit een gespecialiseerde organisatie (VVA) of een gespecialiseerd geneesheer in deze materie ter sprake komt. Ook niet in een 'kader'-reactie zoals tegenwoordig heel dikwijls wordt gebruikt in de geschreven media.
Graag wil ik nog een reactie geven op een artikel uit DS van 8 maart: Sanne bestefte dat ze haar baby doodde
Uiteraard is het een persartikel en kan de verklaring van de gerechtpsychiater met één verkeerd woord van de verslaggever uit de context gehaald worden en dus ook als weergave totaal verkeerd geinterpreteerd.
Mensen met een ASS verdienen na jarenlange sensibilatiecampagnes echt wel beter!
Een citaat als 'Sanne heeft een autismespectrumstoornis, waardoor ze niet anders kón dan dan haar baby doden' impliceert dat men door 'het hebben van autisme' dus automatisch een moordenaar is !
'Sanne komt kil en weinig empatisch over'. Als het over autisme gaat is deze stelling al lang achterhaald, net zoals het 'niet hebben van oogcontact' zoals enkele regels verder staat als kenmerk van ASS!
(nog uit de jaren stillekes!)
'Ze was in paniek, ze was bang dat ze voor haar haar kindje niet zou kunnen zorgen en daardoor kwam haar autisme naar boven'... Daardoor??? Indien Sanne autisme zou hebben - ik zeg wel indien - zal ze vermoedelijk vanaf dag één pure doodsangst gekend hebben om alles wat haar onbekend was. Dan is ze niet 'een monster', maar eerder een zwaar slachtoffer van een niet onderkende aandoening! Triest...super triest in 2012! (Ik beweer ook zeker niet dat de betreffende Sanne een monster is, met of zonder autisme...)
Voor mijn gemoedsrust zou ik deze persartikels beter niet lezen, maar mijn verontwaardiging omwille van de totaal verkeerde beeldvorming naar 'lezend Vlaanderen' toe maakt me nog altijd kwaad. En wint de behoefte om onrecht 'recht te zetten' het nog altijd van de gemakkelijke keuze om te zwijgen.Ik reageer en blijf reageren, want zoveel zijn personen met autisme mij waard. Ze verdienen écht wel beter, dan de flagrante onwaarheden van 'de betere pers'!
Platform-K zoekt mensen met een beperking die zin hebben om te improviseren rond het thema Ruimte/Tuig.
Ervaring op scène of met muziekinstrumenten is niet vereist, maar wel mooi meegenomen.
Wanneer en waar? Ruimte/tuig gaat door 4-5-11-12-18-19-25-26 april 2012 en 2-3 mei 2012 telkens van 10u30 tot 16u30 in de theaterzaal van Wisper - Spitaalpoortstraat 50 te 9000 Gent (vlakbij Dampoort-station). Lunch meebrengen, Platform-K zorgt voor drank!
Geïnteresseerden kunnen vóór 23 maart 2012 een korte motivatie sturen naar turid[at)platform-K.be.
Platform-K is een jonge sociaal-artistieke werkplek in Gent. Platform-K daagt kunstenaars met en zonder handicap om samen te werken aan nieuwe creaties.
"Dat mensen met autisme vaker een misdrijf plegen dan niet-autistische mensen is verre van bewezen.
De meeste mensen met autisme houden nu eenmaal strak vast aan regels en wetten (die bieden ook duidelijkheid) en zullen net veel minder geneigd zijn om over de schreef van het wettelijke of toelaatbare te gaan.
Mensen met autisme kunnen een misdrijf of delict plegen, maar de achtergrond is vaak wel erg verschillend.
Vaak gaat het ook om naïeve en bizarre delicten, of delicten om een heel ongewone, maar in autistische zin ‘logische’ reden, soms ook omwille van perceptuele effecten (brand stichten omwille van de lichteffecten of omwille van een preoccupatie met vuur).
Bij bepaalde personen met autisme zijn hun delicten gewoon een aftasten van de (onduidelijke) grenzen en het zoeken naar voorspelbaarheid. Wat steeds opvalt is dat mensen met autisme die een misdrijf plegen, niet de gevolgen van hun daden (noch voor de anderen, noch voor zichzelf) voorzagen."
http://www.autismecentraal.com/public/faq.asp?lang=NL&pid=18
Interessante insteek van Ben en terechte reactie van Chris Lauwers.
Op mijn blog heb ik een stuk geschreven hierrond
http://tistje.com/2012/03/11/rechtszaken-autisme-en-de-pers/
De Morgen van 8 maart: buiten de uiterst kwetsende uitspraak, 'dat seks voor hoogfunctionerende autisten een mechaninisch gebeuren is, zonder gevoelens' lees ik in hetzelfde artikel nog een 'pareltje' om grimmig van de knarstanden. Maar wooreerst iets over de uitpraak over sex...alsof mensen met autisme een soort van robot zouden zijn! Het is intussen al decenia lang geweten dat personen met een ASS net zoals iedereen een scala aan emoties en gevoelens hebben.
De volgende blunder, over hoogfunctionerend autisme: 'Je merkt daar niets van in de kindertijd. Het kind leert hoe het zich te gedragen door naar anderen te kijken. Later uit die stoornis zich in individualisme, een scheefgegroeide persoonlijkheidstructuur en de gevolgen van het eigen gedrag niet kunnen inschatten'.
Het is zowat de eerste keer dat ik van een zinnig mens hoor dat men bij hoogfunctionerende peronen met een ASS dit als kind niet kan zien! Autisme is een gedragsdiagnose en zonder enige aangepaste aanpak, verduidelijking en begeleiding als kind zouden er bitter weinig hoogfunctionerenden volwassenen met een ASS rondlopen! Als ze (gewoonweg) alles zouden leren door het van anderen af te kijken, pas dan zouden we ons zorgen moeten maken, vooral als ze een krant lezen die vol verkeerde gegevens staat!
Het begrip uit autismeland 'ze proberen de wereld van buiten te leren' is in het artikel in DM wel heel erg uit de context gehaald.
Als verslaggevers met beroepseer (?) zouden ze zich beter vooraf een heel klein beetje documenteren over het thema waarover ze schrijven,in plaats van als napratende papagaaien ( in auti - termen: echolalie ) verkeerde info te lanceren in veelgelezen mediakanalen. Of is de verslaggeving anno 2012 tot een vorm van acherkant - bladvulling voor dure advertenties verworden?
'De autismespectrumstoornis is de joker van de advokaten van Sanne Smets...' lees ik verder nog. Mag ik hopen dat deze 'aas, boer, dame' metafoor als (mislukte!) humoristische noot in een rechtszaak is bedoeld? Of lezen we binnenkort als krantenkop: 'Groot jokergehalte van hoogfuctionerende autisten als verklaring voor....(zelf in te vullen, al naargelang het komkommertijdgehalte van de schrijvende pers)
Och ja, wat baat'n kaars en bril, als de uil niet zien'n wil!
Ik krijg al hoge bloeddruk als ik dit alles lees. Rolstoelgebruikers zijn toch ook burgers!!!
We hebben 't interview hier ook aandachtig beluisterd. Chapeau voor wat Lotte, mede dankzij haar compensatie, hier neerzet. De blog van Sam kenden wij al, dat is vaste lectuur bij ons.
Peeters & Pichal zullen 't wel niet zo kwaad bedoeld hebben. We weten ook niet wat er achter de schermen gebeurt, alleen in dat kleine stukje uitzending. In die zin is de Handiwatcher-van-dienst misschien wat te kritisch geweest. Maar dat mag natuurlijk.
Al hun interviews willen flitsend, amusement en kritisch tegelijk zijn, maar ja, zo gaan ze af en toe goed en ook eens kort door de bocht. Het is geen 'Joos' - ander favoriet radio-programma van ons - natuurlijk.
Ik vind Dottie een knap initiatief, maar ik vind alleen het ‘lidgeld’ te duur voor personen met een handicap, en zeker voor zij die met een minimum-uitkering moeten rondkomen.
Om deze reden heb ik mij niet verder verdiept in dit initiatief maar ik weet dat het ontzettend veel steun en lof krijgt van allerlei kanten. Wat ook màg natuurlijk, maar het lidmaatschap mocht iets democratischer.
Heb me lid gemaakt van Dottie uit nieuwsgierigheid.
Mijn eerste bedenking is alvast de 'medische' invalshoek. Je moet een keuze maken uit een lijst medische beperkingen. De verleiding is groot om 'andere' te selecteren en 'normaal' te vermelden. Terwijl van mij gezegd wordt dat ik een meervoudige beperking (handicap) heb.
Verder geloof ik niet dat er minder stigmatisering is tussen mensen met een beperking onderling. Het tegendeel is soms waar. Denk maar aan hoe sommige mensen met een fysieke beperking staan tegenover mensen met autisme.
Het voornaamste voordeel en tegelijk nadeel dat ik zie in Dottie is dat het kleinschalig is en relatief gemakkelijk modereerbaar. Zo blijft het een 'onder ons' en blijft de sociale controle relatief groot.
Over het algemeen heb ik dus dezelfde bedenkingen als bij Facebook en de rits andere 'vriendschapsmedia'. Misbruik (mensen op zoek naar een vlugge wip of winst) en privacy (wie zegt mij dat gegevens over mijn handicap wel veilig zijn) blijven ook hier kritische issues.
En nog een laatste : hopelijk is Dottie goed beveiligd. Ik zie nergens een 'https' (beveiligde) verbinding. Een beetje informatica-nozem kan de site (en haar gegevens) aanbieden aan medische bedrijven.
bedankt aan de personen die dottie hebben opgericht ik heb al veel vrienden gemaakt
@Malakah (of Zenodotus): ook mensen met Down kunnen in het gewoon onderwijs veel opsteken - en zelfvertrouwen winnen.
En er is volgens mij ook heel wat meerwaarde voor de 'gewone' leerlingen. Zo zouden er geen 'vakidioten' meer gemaakt worden die het alleen aan mensen met dezelfde intelligentie of makelij kunnen uitleggen. Zoals nu vaak een titel behaald wordt door jarenlang jargon te produceren. Maar het verstaanbaar of in een andere communicatie (aan iemand met Down bv) uitleggen ? Ho maar.
Een mooie/inspirerende film die ik je wil aanraden is Including Samuel, waarin een vollediger beeld getoond wordt over inclusief onderwijs.
De keuze tussen inclusief en buitengewoon wordt jammer genoeg vaak een bokswedstrijd van volwassenen in naam van kinderen (meestal niet eens die met een handicap).
Terwijl het eerder gaat om respect voor waarden en keuzes en vooral mensenrechten (zie bv VN-verdrag mensen met een handicap).
Als je over autisme spreekt, een interessante man die ik heb horen spreken en die een zeer inspirerende blog heeft is Samuel (blog Tistje). Iemand die een zeer positieve visie heeft maar ook zwaar gehandicapt is.
De kronkel in het begin was inderdaad nogal vaag... De opzet leek te komen van het type 9 die Smet wilde toevoegen aan het B.O. om met autistische kinderen om te gaan, maar daar bleef het op dat punt wel bij.
Toch vind ik het probleem terug wat complexer dan in Volt werd weerspiegeld.
Zoals ik kon zien zat de jongen met het Down-syndroom inderdaad in het gewoon onderwijs, maar zijn niveau was dat van een kind van zes à zeven jaar... En dan vraag ik me af, in welke mate is het productief om zo'n jongen in het gewone onderwijs mee te laten draaien. Ik kan begrijpen dat het voor een ouder moeilijk te accepteren is dat je kind nooit het niveau van leeftijdsgenoten zal halen. Hij lijkt het in ieder geval niet te beseffen, en daar ben ik blij om, ik kan me echter wel voorstellen dat het net zo kan teren op het zelfvertrouwen om als dertienjarige tussen de zes- en zevenjarigen te zitten, als het dat is in een B.O. Ik vraag me dan ook af of de moeder ook niet al teveel aan wensdenken doet wanneer ze droomt van haar jongen in het middelbare onderwijs.
Het vraagstuk lijkt mij dan ook belangrijker naar b.v. normaalbegaafde autisten toe, omdat de lijn tussen B.O. en gewoon onderwijs dan namelijk flinterdun is... Een normaalbegaafd kind met autisme die naar het B.O wordt gestuurd, doet dit vaak uit andere overwegingen dan de leerstof... En dan lijkt de discussie voor mij toch ietwat interessanter.
Hier kan je de Koppen-reportage over de film zien: http://www.een.be/programmas/koppen/hasta-la-vista-gehandicapten-en-seks
Ik hield mijn hart vast. Volt over inclusief onderwijs ? Ik vreesde immers dat het weer een discussie voor en tegen zou worden, een boksmatch tussen gewoon en buitengewoon onderwijs. Maar het viel uiteindelijk goed mee. De vraagstelling: 'horen kinderen met een handicap thuis in het gewoon onderwijs' betekende natuurlijk een valse start. Maar dit werd door de eerste studiogast goed opgevangen: 'deze vraag verbaasd mij, want in Vlaanderen gebeurt dit, met succes, al in vele scholen'. Iedereen aan tafel benaderde de keuze voor inclusief onderwijs als iets waar kansen moeten voor gecreëerd worden, met respect voor het verhaal en de waarden van de ouders. Het bleef evenwel een verhaal van 'kansen' en niet van 'rechten'. Waarom kon men niet aanhalen dat het gewoon een kwestie van 'recht op' en 'moeten' is, zoals Jozef De Witte in de item daarna rond assistentiehonden in taxi's het stelde ? Inclusief onderwijs zou ik veel liever benaderd zien als een zaak van mensenrechten... en de weigeringen waartegen vele ouders oplopen als discriminatie.
Vlaanderen vakantieland is op zoek naar een enthousiast gezin om een reportage over toegankelijk reizen te maken.
We nemen je mee op een vijfdaagse trip boordevol natuur en cultuur. We zoeken een gezin van maximaal vier personen, van wie een van de ouders een rolstoelgebruiker is.
Herken je jezelf in dit profiel of ken je het perfecte gezin voor deze reis? Kan je je vrijmaken van dinsdag 12 juli tot en met zaterdag 16 juli 2011?
Surf naar www.een.be/vlaanderenvakantieland en schrijf je in!
Veel succes!
De reportage gaf mij voor 't grootste deel wel een goede indruk. Ik ben zelf niet blind, dus of ze een realistisch beeld geeft weet ik niet.
Wat mij opviel is dat de drummer in de reportage (die naar Eeklo reisde om een bondgenoot te zien), zei dat een ziende nooit echt kon weten hoe het 'existentially' voelde om in het leven te staan zoals hij.
Wat me ook opviel was hoe het koppel elkaar goed aanvulde, zij met haar zicht, hij met zijn ideeën en humor.
Wat minder vond ik dat 'snakken' naar erbij horen, een lichte toets van superioriteitsgevoel bij de man die werkte op mensen die 'moeten leven van uitkeringen'.
Ik denk dat een groot deel van de reportage wel zou kunnen voldoen aan cultureel model, maar ook niet alles.
Zo werkt de blinde man niet in een gewoon bedrijf maar in een organisatie voor blinden en wordt de drummer (misschien op eigen verzoek) op reis vergezeld door zijn moeder. Ik begrijp wel dat ze meegaat, met de Belgische Spoorwegen naar Eeklo gaan, zelfs ik als niet-blinde zou 't moeilijk vinden.
ONDERNEMEN
Sylvester Productions en het Agentschap Ondernemen willen mee hun schouders zetten onder het Vlaamse ondernemerschap.
Wij zoeken Vlamingen die starten als zelfstandige. Mensen die met ons hun passie voor het ondernemen willen delen. Starters die zich vijftien dagen verspreid over één jaar willen laten volgen door onze camera's, in de fijne, maar ook in de moeilijke momenten. We zoeken in het bijzonder naar diegenen die dit jaar tussen mei en oktober met hun eigen zaak beginnen.
Geïnteresseerden kunnen starten binnen een brede waaier van disciplines en willen zich liefst met hart en ziel inzetten voor de opstart van hun eigen zaak. Het mag gaan om eenzame pioniers, maar ook om zakenpartners of families. Het kunnen twintigers zijn maar ook zestigers, schoolverlaters maar ook universitairen, huisvrouwen maar ook bouwvakkers.
De ondernemingen die opgericht worden kunnen eenmanszaken zijn, maar ook bedrijven met honderden werknemers, high-tech of toch eerder artisanaal, kleinhandel of multinational.
In ruil voor hun deelname krijgen deelnemers de unieke kans om een jaar lang begeleid te worden door ervaren en succesrijke topondernemers. Deze 'peters' en 'meters' zullen hun pupil met raad en daad bijstaan, maar niet met hun portefeuille. Bovendien kunnen de starters rekenen op een flinke dosis TV publiciteit...
Mocht bovenstaande beschrijving u aanspreken,
dan hoop ik dat u zo snel mogelijk en vrijblijvend een mailtje kunt sturen met uw persoonlijke gegevens naar eigenbaas@sylvesterproductions.be.
Alvast bedankt voor uw enthousiasme,
en sowieso nog veel succes met de opstart van uw zaak!!!
Het team van Sylvester Productions